De eerste passagiers van deze historische vlucht waren een schaap, een haan en een eend. Zij maakten een vaart van acht minuten. Zij wilden zeker zijn dat er geen blijvende letsels waren door een hoge vlucht in de 'atmosfeer'. Wanneer deze pioniers veilig en ongedeerd (uitgezonderd een gebroken vleugel van één van de vogels, veroorzaakt door het schaap) geland waren, beslisten zij dat het tijd werd om een bemande vaart te maken. Voor zo'n experiment had men de toestemming nodig van de koning. De koning besliste, gezien de eventuele risico's, dat twee gevangenen deze eerste bemande vlucht mochten meemaken. (Indien zij het overleefde, kregen zij gratie, anders ...) De broers Montgolfier waren ontgoocheld door dit voorstel en na vele discussies gaf de koning dan toch toe.

Op 15 oktober steeg de eerste mens, François Pilâtre de Rozier op tot een hoogte van 25 min een ballon verankerd aan de grond. Slechts enkele maanden na het experiment met de dieren - op 21 november 1783- vlogen de chemicus Pilâtre de Rozier en de Markies van Arlandes mee met een nieuwe luchtballon van de Montgolfiers. De prachtige versierde ballon steeg op, dit boven een geestdriftige Parijse menigte. De warmte werd bekomen door het verbranden van stro in een stoof, die onder aan de mond van de ballon hing. De twee aëronauten vaarden mee in een mand die rondom de ballonmond hing. De meeste tijd spendeerden zij met het doven van de vlammen of de gloeiende assen. Dit deden zij met natte sponzen, die aan lange stokken waren bevestigd. In dertig minuten legden zij een afstand van bijna tien kilometer af en werden aldus de eerste vliegende mensen.